þorkell.annáll.is -

« Tungumálaheimur Emmu · Heim · Hvað munum við? »

Vinátta

Þorkell @ 05.02 5/7/07

Ég er alltaf að átta mig betur á því að ég hef allt annan skilning á vináttu en flestir sem ég umgengst.

Í mínum huga er lítill munur á vináttu og hjónabandi. Vinátta er eitthvað sem maður ræktar stöðugt. Vinir geta hringt hvenær sem er sólarhrings. Maður tekur sér frí frá vinnu ef vinir manns þurfa nauðsynlega á aðstoð að halda. Maður keyrir þvert yfir landið ef vinir eru mjög langt niðri. Maður býr til tíma, sefur minna o.s.frv. ef vinir biðja mann um greiða. Og að lokum, vinur er sá sem gerir meira en það sem hann er beðinn um eða ætlast er til af honum.

Mér hefur hins vegar oft fundist fólk ruglast á vináttu og kunningum eða að það umgengst vini sína eins og áhugamál, eitthvað sem maður sinnir þegar maður hefur tíma. Ég sakna þess vegna blóðbræðra hefðarinnar því ég hefði líklega ekki orðið fyrir eins mörgum vonbrigðum í lífinu ef ég hefði vitað á hvaða forsendum fólk vildi gangast í vináttubönd.

Kannski vantar okkur orð sem lýsir þeim sem eru meira en kunningjar og minna en vinir, til að aðgreina trausta vini frá þeim sem þykja vænt um mann en eru ekki tilbúnir að leggja mikið í sambandið.

Og til að ljúka þessu á jákvæðum nótum þá vil ég nefna eitt dæmi um sanna vináttu. Ég varð sárveikur þegar ég fór í kirtlatöku. Vinkona mín sat hjá mér í tímavís á meðan ég var nánast rænulaus upp á sjúkrahúsi og las fyrir mig Karamazov bræðuna (að minni ósk). Ég var svo út úr heiminum að ég hélt ekki þræði og hún vissi það vel en hélt áfram að lesa vegna þess að hún vissi að það róaði mig. Flestir hefðu mætt með konfektkassa og látið sig hverfa en hún sat áfram þótt hún væri í krefjandi námi og heimavinnan biði. Þetta er lítið og saklaust dæmi en einhverja hluta vegna gleymi ég því aldrei.

Auðvitað gæti ég nefnt 100 önnur dæmi (og þar væru kona mín og móðir ofarlega á lista) en vil þess í stað bjóða ykkur að skrá hér dæmi um hjálpsemi vina sem er ykkur minnisstæð. Nú eða að skilgreina vináttu. Er vinátta eins og hjónaband eða eitthvað allt annað?

url: http://thorkell.annall.is/2007-07-05/vinatta/

Athugasemdir

Fjöldi 10, nýjasta neðst

Hugrún @ 5/7/2007 10.32

Ég komst að því að vinir mínir eru sannir og trúir þegar þeir tóku mér aftur opnum örmum eftir að ég hafði “horfið” þeim í sjö ár.

Gunnlaugur @ 5/7/2007 11.18

Og ég sem hélt ég væri vinur þinn, Keli minn! Ég rís seint undir slíkum kröfum. Úr því að þú spyrð hvort vináttan sé eins og hjónaband get ég nefnt að eiginkona mín hefur oft sagt um samband mitt við ágætan vin minn að við séum eins og “gömul og þreytt, nöldrandi hjón.” Annars eru þetta skemmtilegar pælingar hjá þér Keli og fátækur er sá maður sem upplifir að hann eigi enga vini.

Þorkell @ 5/7/2007 14.23

Þú hefur nú reynst sannur vinur hingað til Gunnlaugur.

Hvað ertu að vísa til þarna Hugrún?

Hugrún @ 5/7/2007 21.28

Vinkonur mínar og fjölskylda hafa talað um að ég hafi “horfið” í sjö ár þegar ég var í sambandi við F. Ég var einangruð frá þeim að miklu leyti og var ekki “ég sjálf” á meðan á sambandinu stóð. Foreldrar mínir voru hættir að reyna að hringja í mig heim, hringdu frekar í vinnuna til að reyna að ná einhverju sambandi við mig.

Annars finnst mér þurfa að skilgreina þetta frekar, ég lít frekar á þig sem vin minn en kunningja, þó við tölum ekki oft saman. Sum vináttubönd teygjast langt og slitna ekki auðveldlega

*knús*

Þorkell @ 5/7/2007 22.00

Skil núna. Já það er rétt Hugrún. Sumir vinir eru þannig að fjarlægð og tími virðast engin áhrif hafa.

Hugrún @ 5/7/2007 22.10

Gott að þú sagðir þetta.. ég var hrædd um að þú værir ekki sammála mér

Eva @ 6/7/2007 16.36

Ég varð mjög oft fyrir sárum vonbrigðum og jafnvel sorg áður fyrr af því mér fannst vinir hafa brugðist mér.

Í dag reikna ég með fleiri tegundum vináttusambanda en áður. Vinir koma og fara og maður getur ekki myndað þannig tengsl við alla sem manni líkar vel við að maður sé tilbúinn til að vera til taks hvenær sem er sólarhringsins. Sjálf skilgreini ég algeng tengsl á þessa leið:

-Kunningjar: fólk sem spjallar saman á götu eða hittist í hópi sameiginlegra vina.
-Blíðviðrisvinir: þeir verja nokkrum tíma saman, t.d. vegna sameiginlegra áhugamála eða hagsmuna en nenna ekki að taka á sig ábyrgð eða standa í veseni hvor fyrir annan. Vinnufélagar og bólfélagar falla oft í þennan flokk.
-Kærir vinir: þeir gera hver öðrum greiða og hafa ánægju af að umgangast þrátt fyrir að hafa engin sérstök markmið með því önnur en samveruna.
-Góðir vinir: þekkja viðkvæmar hliðar hver annars og vilja umgangast þrátt fyrir að þekkja persónubresti og annað vesen í fari hvor annars.
-Trúnaðarvinir: sjá færslu Kela

Vinátta þróast yfirleitt með tímanum og það er í sjálfu sér ekkert rangt við að eiga vini á ýmsum stigum. Dómurinn “lélegur vinur” fellur gjarnan þegar fólk hefur ekki sömu hugmyndir um það hversu náin tengslin eru. Það er allt í lagi að vera blíðviðrisvinir á meðan báðir eru sammála um það. Öllu verra ef annar vill halda vináttunni á því plani þegar hinn taldi sig vera í trúnaðarsambandi.

Þorkell @ 6/7/2007 19.11

Þetta er mjög flott skilgreining hjá þér Eva. Hjartanlega sammála

Sigga @ 7/7/2007 14.55

Já, sannarlega góðar pælingar. Ég á sem betur fer vinkonur sem þekkja mig betur en allir aðrir. Hafa verið vinkonur mínar frá barnsaldri og fleiri en ein lagt sig í stórhættu mín vegna. Ég og ein besta vinkona mín brosum stundum að því þegar hún keyrði eitt sinn af stað á öðru hundraðinu á pínulitlu Micrunni sinni til að bjarga mér. Þá hafði mér verið hótað og trúlega hefði ég heldur átt að hringja í lögregluna en hana. Af gömlum vana voru hins vegar fyrstu viðbrögð mín að hringja í hana. Hún stökk upp úr rúminu og þeyttist af stað í náttfötunum í brjáluðu veðri. Ef sá sem hótaði mér hefði staðið við hótanirnar veit ég ekki hvort vinkona mín hefði mikið getað gert… en þetta er sönn vinátta.

Þorkell @ 7/7/2007 16.11

Mjög gott dæmi Sigga!