þorkell.annáll.is

Heimili mitt er nk. kvikmyndaleiga. Þangað koma vinir og vandamenn til að fá lánaðar DVD myndir og oftar en ekki er formálinn eitthvað á þessa leið: “Ég vil ekkert sem fær mig til að hugsa of mikið, heldur bara eitthvað sem ég get slappað af yfir. Ég fæ það stundum á tilfinninguna að þetta fólk vildi helst fá viðvaranir á myndirnar, svona eins og er á tóbaksvörum: “Varúð! Áhorf þessarar kvikmyndar gæti fengið þig til að hugsa!”

Þetta minnir mig á frábæra senu í Cheers. Frasier er að sýna Norm og fl. tungumálaþátt í sjónvarpinu. Cliff kemur eins og bjargvættur með fjórar myndbandsspólur, Norm og öðrum til mikillar gleði. Fyrsta myndin sem Cliff kynnir er Invasion of the Body Snatchers. Frasier bendir þá á að myndin fjalli í raun um óttan við kommúnismann á McCarthy tímanum. Norm og Cliff missa um leið áhuga á myndinni. Næsta mynd sem Cliff býður upp á er The Day the Earth Stood Still og Frasier bendir um leið á að myndin sé áhugaverðasta útlegging á ævi og starfi Krists sem hann hafi nokkurn tíman séð. Hún slái meira að segja E.T. við hvað það varðar. Þar með missa Norm og Cliff áhugann á myndinni og óttaslegin dregur Cliff fram þriðju myndina; Forbidden Planet. Frasier bendir þá réttilega á að myndin sé í raun byggð á Shakespeare verki. Norm og Cliff þora ekki að kynna fjórðu myndina af ótta við að Frasier skemmi hana einnig fyrir þeim og ákveða þess í stað að horfa áfram á tungumálaþáttinn leiðilega.

Það sorglega er að þessi frábæra sena er ekki svo langt frá raunveruleikanum. Ég hef margoft staðið í sömu sporum og Frasier. Ég er t.d. með kvikmyndaklúbb hér í Noregi og hef boðið mörgum að vera með. Þrír hafa sagt hreint og beint út að þeir vilji ekki ræða djúpt um kvikmyndir. Þeir vilji bara láta þær renna áreynslulaust í gegn.

Nú spyr ég; hvað er svona hættulegt við að hugsa? Hvers vegna forðast fólk kvikmyndir sem gæti mögulega reynt á það og óttast umræður sem gæti dýpkað skilning þess?