þorkell.annáll.is

Ég var að hlusta á tónlistina úr kvikmyndinni “Once” en þar segir í einu laganna: “If you want me satisfy me.” Þetta fékk mig til að leiða hugann að mismunandi tegund ástar, bæði á milli vina og maka.

1) Sumir sem maður þekkir eru uppteknir af að fá en hafa lítinn áhuga á að gefa. Þetta eru hinar sönnu vampírur, sem svo margar hrollvekjur fjalla um og er alversti flokkurinn. Aumingja þeir sem eiga slíka vini, svo ekki sé nú minnst á maka!

2) Sumir krefjast ekki mikils en þiggja það sem að þeim er “rétt” en gefa sjaldan. Þetta fólk er ekki eins skaðlegt en samband við slík vinátta ristir sjaldan djúpt.

3) Sumir geta ekki tekið á móti og ekki gefið. Slíkt fólk er tímaeyðsla, að mínu mati. Alveg eins gott að kynnast ljósastaur. Og ekki gef ég mikið fyrir hjónaband sem byggir á þessum lögmálum.

4) Sumir gefa en þiggja ekki. Ég á erfitt með að treysta slíku fólki. það er eins og það sé hrætt við að aðrir eigi eitthvað inni hjá þeim og því í raun hrætt við skuldbindingar. Skuldbindingar er jú grunnur allra sambanda. 

5) Og svo eru það þeir sem gefa og þiggja. Ég held að hjónaband og vinátta gangi best þegar báðir aðilar eru uppteknir af að gefa. Það er eitthvað svo afslappandi að eiga slíka vini eða vera í slíku sambandi. Maður þarf aldrei að hafa áhyggjur af því að það sé verið að misnota góðmennsku manns og maður veit að sama hvað gerist verður maður aldrei einn. Ég held að hér sé í raun að finna lykilinn að sannri vináttu, góðu hjónabandi og lífsgleði almennt.

Ég vinn alla vega að því að losa mig við flesta þá sem fylla flokk 1-4. Lífið er of stutt til að eyða því í slíka “vini”/maka.