Nú er bara vika þangað til ég verð fertugur karlmaður og það er undarleg tilfinning. Ég minnist þess þegar maður heyrði talað um karlmenn á fertugsaldri sem létust af slysförum og maður hugsaði með sér: “Jæja, hann hefur þá alla vega lifað nógu lengi.”
Ég var að hlusta á tónlistina úr kvikmyndinni “Once” en þar segir í einu laganna: “If you want me satisfy me.” Þetta fékk mig til að leiða hugann að mismunandi tegund ástar, bæði á milli vina og maka.
Á Næturskýlinu (Natthjemmet) þar sem ég vinn fáum við reglulega nýja gesti en það er mikilvægt að kynnast fólki sem fyrst svo maður viti hvar maður hefur það og hvar styrkur og veikleiki þess liggur. Og þá vaknar sp. um hvernig best er að kynnast fólki. Þetta á reyndar ekki bara við um Næturskýlið, heldur einnig okkar daglega líf.
Ég gef oftast kvikmyndir sem jóla- eða afmælisgjafir en það er einn flokkur kvikmynda sem ég gef nánast aldrei og það eru gamanmyndir. Ástæðan er ekki sú að ég er svona þunglyndur heldur sú að flestir eru sammála um hvað gerir drama- eða spennumynd góða, en það sama virðist ekki eiga við um gamanmyndir.
Ég var að komast að því að ég þarf sérstök lesgleraugu en áður en augnlæknirinn reyndi að pranga upp á mig gleraugum sagði hann: “Fyrst vil ég að þú gerir nokkrar augnæfingar í fjóra mánuði. Það má vera að þetta lagist við það.” Ástæðan er ekki bara sú að það myndi spara mér pening og bæta augnheilsu mína heldur einnig sú að lesgleraugu myndu bara gera sjónina verri með tímanum. Mér fannst þetta merkilegar fréttir og fór að kynna mér málið.
Werner Herzog sagði einhvern tíman: “The moment I saw the dancing chicken I knew it would be a great metaphor – for what I don’t know.” Ég er í svipaðri stöðu. Ég fékk hugmynd sem gæti þróast út í sögu. Mér finnst hugmyndin áhugaverð en ég átta mig ekki á merkingu hennar.
Enn einu sinni er sá tími runninn upp þegar fólk hringir og spyr hvað ég vilji í afmælisgjöf. Mér er illa við þessa spurningu. Ekki vegna þess að ég eigi erfitt með að taka á móti gjöfum, heldur vegna þess að spurningin ber það með sér að:
Ég datt í það eina nóttina að horfa á efni Chris Crocker á youtube. Hann hefur lengi sent frá sér myndskeið þar sem hann dansar og “mímar” við lög Britney, ræðir um tilfinningar sínar, ástarsambönd og fl. Hann varð heimsfrægur er hann bað fólk og fjölmiðla (í mikilli geðshræringu) um að láta Britney í friði.
Það kom mér á óvart að þessi setning finnst ekki á Google. Og ég sem hélt að ég hafði dottið niður á eitthvað sem margir höfðu skrifað áður.
Ég hef verið að velta eftirfarandi fyrir mér. Segjum sem svo að einhver myndi hanna tæki sem gæti varpað myndum á heila fólks þannig að því fyndist það vera þátttakendur í einhverju ævintýri. Það væri búið að sannreyna að tækið væri ekki skaðlegt á neinn hátt og að þátttakendur hafi aldrei á ævi sinni skemmt sér eins vel og þann klukkutíma sem þeir voru tengdir tækinu. Það er aðeins einn galli. Einhverja hluta vegna gleyma þátttakendur öllu um leið og þeir eru ekki lengur tengdir tækinu.
Ég var að spjalla um ástina við vin minn. Hann vildi meina að það væri fernt sem mótar hrifningu hans og ást (í mismiklum mæli):
Ég hef verið að lesa norskar sakamálasögur upp á síðkastið og rifjaðist þá upp gamalt óþol hjá mér. Ég þoli ekki bækur eða kvikmyndir þar sem “vondi kallinn” nýtur þess að vera vondur (þetta á sérstaklega við um sakamálasögur og barnamyndir). Ég held að vondar manneskjur séu alls ekki meðvitaðar um að þær séu vondar. Þvert á móti held ég að þær upplifi gjörðir sínar sem réttlátar eða iðrist þeirra þegar þeir sjá að sér.
Hér koma tvær spurningar sem hafa haldið fyrir mér vöku.
